|
Sui JiRaPhanwrote:
ความรักของเธอ
เสียงที่บอกฉัน ว่าเธอห่วงใย มือนั้นของเธอ ที่แตะหน้าผากฉันวันที่ฉันไม่สบาย ทุกๆฉากทุกตอนไม่เคยจางหาย แม้จะผ่านเนิ่นนานเท่าไร และทุกฉากทุกตอนนั้นคอยตอกย้ำ สิ่งที่ฉันเป็น ตั้งแต่เสียเธอไป ว่าฉันเป็นคนโง่เหนือใครๆ มีรักแท้อยู่ ดูแลไม่ได้ จะรู้ค่ามันก็สายเกินไป ปวดร้าวคิดอยากย้อนเรื่องราวแค่ไหน ได้แต่ฝัน ต่อจนเหมือนเดิม รูปเมื่อก่อนนั้น ที่มันขาดไป แต่ทางของเรา จะต่อได้อีกไหม หรือว่าฉันต้องทำใจ ทุกๆฉากทุกตอนไม่เคยจางหาย แม้จะผ่านเนิ่นนานเท่าไร และทุกฉากทุกตอนนั้นคอยตอกย้ำ สิ่งที่ฉันเป็น ตั้งแต่เสียเธอไป ว่าฉันเป็นคนโง่เหนือใครๆ มีรักแท้อยู่ ดูแลไม่ได้ จะรู้ค่ามันก็สายเกินไป ปวดร้าวคิดอยากย้อนเรื่องราวแค่ไหน ได้แต่ฝัน บอกหน่อยที่ไหนพอจะมี ประตูให้ฉันย้อนไปคืนวัน ที่ฉันมีเธออยู่ จะขอดูแลอีกครั้ง โวโว้โอ ฉันเป็นคนโง่เหนือใครๆ มีรักแท้อยู่ ดูแลไม่ได้ จะรู้ค่ามันก็สายเกินไป ปวดร้าวคิดอยากย้อนเรื่องราวแค่ไหน ได้แต่ฝัน
Apr. 2
|
|
|
Sui JiRaPhanwrote:
ชีวิต คือความไม่แน่นอน
ก็เหมือนละครในแต่ละตอนที่เปลี่ยนไป สุขได้ไม่นาน เดี๋ยวมันก็ทุกข์ใจ มียิ้มมีร้องไห้มีปวดร้าว ขาดเขาแต่เราก็ต้องอยู่ ถึงแม้ว่าเขาไม่รับไม่รู้ก็ช่างเขา แค่คนไม่รักจริง ทิ้งกันลงใช่รึป่าว แล้วจะแคร์แต่เขาไปทำไม ไม่เห็นต้องโทษตัวเอง ไม่มีใครสมน้ำหน้า วันนี้แค่เสียน้ำตา เดี๋ยวไม่ช้าก็หาย อย่างน้อยที่เรายังเจ็บ แปลว่าเรายังหายใจ ยังมีวันเริ่มต้นใหม่ได้ทุกวัน ชีวิตยังเป็นของ ของเรา ที่ไม่มีใครมาพรากออกไปได้ทั้งนั้น ใครเขาไม่รักเรา ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องหวั่น พรุ่งนี้จะยิ้มให้ตัวเราเอง ไม่เห็นต้องโทษตัวเอง ไม่มีใครสมน้ำหน้า วันนี้แค่เสียน้ำตา เดี๋ยวไม่ช้าก็หาย อย่างน้อยที่เรายังเจ็บ แปลว่าเรายังหายใจ ยังมีวันเริ่มต้นใหม่ได้ทุกวัน ชีวิตยังเป็นของ ของเรา ที่ไม่มีใครมาพรากออกไปได้ทั้งนั้น ใครเขาไม่รักเรา ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องหวั่น พรุ่งนี้จะยิ้มให้ตัวเราเอง ใครเขาไม่รักเรา ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องหวั่น พรุ่งนี้จะยิ้มให้ตัวเราเอง
Apr. 2
|
